viernes, 26 de abril de 2013

Vuelves a llegar a un lugar indescriptible, donde tus manos se vuelven poderosas y puedes controlar todo.
Vuelves a llegar a la posición justa, donde todo se vuelve agradable y los sonidos vuelven a inundarlo todo a su paso, torrente imparable que no tiene fin.
Vuelves a llegar con tus manos de pianista controlando la situación, moviéndose como por el teclado, ligeros y sin dudas los dedos se dirigen precisamente a su posición sin necesidad de ningún otro sentido ni guía.
Vuelves a llegar y ahora no te gusta... mira que eres caprichosito.

jueves, 25 de abril de 2013

Errores

Me enfado.
Entro en un estado de tensión interna y activo totalmente mi mente para que pueda controlar mi cuerpo.
Me enfado muchísimo cuando me equivoco, cuando no sigo mi instinto. Todo se oscurece y mi mente se nubla, aparece ese perturbado original y pretende controlarlo todo y hacerlo más fácil.
Me enfado de manera inmisericorde cuando sigo recomendaciones que se ciertamente que son erróneas, me siento débil, me frustra no controlar mi destino.
Me enfado hasta límites que ni la persona que más me conoce en el mundo creería. No soporto esa sensación de derrota, de estupidez.
Me indigno conmigo mismo y no quiero saber de nadie, me encierro en mi odio para escarmentar de todos los pecados cometidos, por todas las veces que la boca se abre para decir estupideces, por todas las decisiones externas.
Me siento tan mal que el odio me ciega y me atrae hacia temores insospechados en la más recóndita soledad de mi alma.
Y todo esto bañado con una fina capa de delicadeza y tranquilidad que hace pasar inadvertidos todos mis temores hacia mi propia personificación de pensamientos compactos.

San Maximiliano María Kolbe

A esas horas onde non se sabe ben se é hoxe ou mañá, onde a noite é tan longa que xa se considera día, o corpo repousa sobre o tellado. Agotado e desilusionado a espalda capta a pouca calor que puidesen ter as tellas gardado do sol pasado. 
O medo ás alturas convírteo todo nun xogo perigoso e tenso que ralentiza os movementos para centrarse nos pensamentos. O agotamento mental invade todo dunha rabia contida por todos os malentendidos, por todas esas incorrecións, por toda esa falta de detalles que brotan no momento da incoherencia. É un xogo perigoso onde o cansancio acaba por aburrirte, onde se prefire calar antes que volver a errar. A indiferencia apodérase dun corpo cheo de iniciativa.
Todo se pode reducir ao máis simple, ou á terceira negación, sen embargo a escala de grises pode ser infinita. Personalmente creo que se queres que te coñezan tes que deixarte, senon serán esforzos innecesarios, totalmente en vano.

Ascensos

Dedicado a la luna:
Llegaste inocente, sin experiencia. Llegaste caminando con tu media sonrisa, tu media voz, tu media mirada, tu media escritura, tu media personalidad... pero llegaste.
Siempre recordaré el poco caso que te hacíamos y aún así me caíste bien, quise ser como tú, quiero ser como tú. Todo eran detractores. Esas son las personas con las que acabo empatizando.
Pasaste por todos los despachos, todas las posibles sustituciones, todos los marrones que nadie quería. Tú sabías que valdría la pena. Te encontré en primero, en segundo, en tercero, en cuarto, en quinto... eres un genio, mi admiración por ti crece día a día.
Espero ser como tú, Sito, espero trepar tan alto con esfuerzo. Creo que te lo mereces, sin hacer valoraciones de tu persona, creo que te mereces lo que tienes. Te felicito.

Iniciativas


http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=FEc_e8pvIIE&feature=endscreen

http://www.youtube.com/watch?v=onMSv7RX0kE

http://www.youtube.com/watch?v=Mw2cy_7rWF0

miércoles, 24 de abril de 2013

Bocazas

Es ese último escalón desproporcionado, aquel en donde siempre tropiezas. Tus extremidades inferiores agotadas son reacias a esforzarse lo suficiente, a sabiendas que no se llevarán la peor parte.
Por mucho que reduzcas el número de escalones tropezarás siempre en el último, no te engañes, no es un problema de forma, es de fondo. Es la cultura o lo que quieras llamarle... pero no te engañes. Usa esa energía para superarlo todo. Deja de protestar, de desmotivarte, cállate!... si alguna palabra sale por tu boca que sea un grito de ánimo, de poder, de fortaleza... reserva el resto de tus fuerzas para levantar tu pie unos centímetros más.
Estoy muy cansado de ti, nunca me gustó la gente que bebe por cualquier motivo, aquella que nunca es capaz, la que cree que su príncipe entrará por su ventana sin tener que abrirla, los que no se valoran. Cierra el pico y cógelo.

martes, 23 de abril de 2013

14 213 36 514 710 815 912 1116

A terra chama insistente
sen vacilar, chea de alento.
Os días son estranos
dun calor persistente.
Os animais dubidan nos pasos
ven embruxos i enganos.

Queremos apurar,
vivir axiña, sen pausa.
Deixamos de prestar atención 
para poder chegar.
A meta céganos,
caemos na mesma equivocación.

Finalmente somos sustento
renegamos de avisos
ignoramos a causa.
Somos humanos.